ouderschapsplan met kinderen-aan-tafel

ouderschapsplan met de kinderen aan tafelAls ouders besluiten om uit elkaar te gaan moet er veel geregeld worden. Het belangrijkste vinden ze meestal het maken van goede en uitvoerbare afspraken over de gezamenlijke zorg voor de kinderen. Daarover wordt dan ook lang nagedacht en gesproken.

De afspraken worden vastgelegd in een ouderschapsplan.
Daarin staat in elk geval altijd waar de kinderen gaan of blijven wonen, hoe vaak ze bij de andere ouder zullen zijn en hoe het contact met de ouder waar ze niet verblijven, kan verlopen. Kunnen ze bij voorbeeld altijd bellen, mailen of appen? En waar vieren ze hun verjaardag? Er worden afspraken gemaakt over de vakanties en over familiefeesten, over ouderavonden en rapporten. Kortom, in een goed ouderschapsplan komen alle aspecten van een kinderleven aan bod en wordt afgesproken op welke manier beide ouders – en soms ook de grootouders en andere familieleden – daar een rol in hebben.

De rechter wil weten wat kinderen vinden van het ouderschapsplan
Als de ouders getrouwd zijn of geregistreerd partners, moet nadat door de mediator alle afspraken op papier zijn gezet en de ouders hebben ondertekend, nog een procedure bij de rechtbank plaatsvinden. Een vast onderdeel van zo’n procedure is dat kinderen vanaf 12 jaar zelf door de rechter worden uitgenodigd om hun mening over het ouderschapsplan te geven. De rechter wil graag weten wat de kinderen zélf van al die afspraken vinden en nagaan of ze bij het maken van de plannen betrokken zijn geweest.

Dat is natuurlijk logisch. Voor kinderen is een scheiding een enorme verandering in hun leven, waar ze eigenlijk geen invloed op hebben. Dan is het fijn als ze in elk geval zeggenschap hebben in de gevolgen ervan.

Een mediator nodigt uw kind uit om mee te denken over het ouderschapsplan
Als mediator vraag ik aan ouders altijd hoe ze het ouderschapsplan met de kinderen hebben besproken en welke inbreng ze hebben gehad. En soms maken we dan de afspraak dat ik een gesprek heb met het kind. Dat doe ik altijd met één kind tegelijk en niet met alle zussen en/of broers samen, zodat elk kind vrijuit kan spreken. En na afloop vraag ik welke dingen ik aan de ouders mag vertellen. Soms zijn de kinderen daarbij en soms willen ze dat liever niet.

Dat leidt soms tot hele praktische aanpassingen – gaat de hond mee als het kind naar mama gaat? – en soms tot tips aan de ouders over hun gedrag.

De ervaring leert dat kinderen het vaak aanvankelijk een beetje onwennig vinden maar toch van lieverlede heel veel dingen vertellen. En ook al zijn ze verdrietig om de situatie, ze weten in elk geval dat de ouders de mening van hun kinderen heel belangrijk vinden en er rekening mee willen houden.

Kinderen aan tafel dus!

Dominique Strörmann

Maatwerkmediator.nl